۲ شعر
۱)
با من بیا به چرای کلمات
بند بازِ حروف
شبانِ شعر!
با من به وری که دری بگشایی چشم
از گوشهای به گوشی دیگر
کسی چه میداند
که آخرین بوسه در جهان
به کام کیست؟
و آخرین مجادله آیا
همین درختِ در گلوست
که شاخههاش
بیرون زده از گوشت؟
در کدام گوشه میپیچی ای طنین
تنهاییِ بازگردنده
در شیارِ شورِ نمین
لجاجت اندوه
در سیبِ آدم
لبِ پرتگاه
دمیدهدم
و لغزش کلمه
در درهی درون
بمانیِ غمگین
پس،
سرخیِ زبانهی نامشهود پسِ پرتگاه
از تورمِ حرفی رها
در ناتمامیِ کلمه…
این بند را بردار از سیبت
۲)
“دارکوب”
با کدام کلمه بخوانمت؟
تا نکاهمت
گویاییِ تو
نهفته در کدام مصوّت است؟
حریفِ کدام حروفی
در جدالِ لبان؟
کدام مزهای که فراموش کردمت؟
ای گَس
ای تورّم توده در چپ و راست
ای پهلوان دهان
که ناهنجاری گلوم را
هر صبح باید با صدای پرندهای
خلط بشنوی
که ناهنجاری گلوم را هر صبح
به وقت اذان
با فاختهای نشسته در حلقِ خلق
رد یابی
مرادم را پس بده
ای گیرا
مرادم را اگر گرفتهای
و این حروف در بند را
بیبند و بار کن
ایرادم را به هم بریز
مرادم را بگیر و
خود را سوار کن
که تنها
خاطرهی دهانِ تو را دارم.
#مھدی_مھدوی
مجله الکترونیک تخصصی شعر #چرو
@cherouu تلگرام
🟡⚪️🟡
cherouu.ir سایت
⚪️🟡⚪️
Cherouu11 اینستاگرام
🟡⚪️🟡
#مجله_الکترونیک_چرو
#مجله_مستقل_ادبیات
#شعر_پیشرو
#شعر_آزاد
