دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵
تلگراماینستاگرام
پایگاه تخصصی
شعر و ادبیات معاصر فارسی

آرمان اسدی

  پس از چند ماه جستجو ابراهیم لعلی، پیکر همکارش « حسن احسن»  را که بر اثر اصابت ترکش خمپاره در راه بازگشت به خانه شهید و زیر باران گلوله و  به ناچار در حاشیه رودخانه حاجی نصرالله به خاک سپرده شده بود را می‌یابد.

🔳  بی قراری های ابراهیم

خرداد 

تنبل است

در سینه کشِ آبیدر [۱]

زیر راجی های  گریاشان[ ۲]

پاها را به پونه‌ها و آب بی پروا

سپرده است.

رخوت صبحگاهی را

لم داده در شیب کوچه‌ها

چشمانش اما

بیداران کوچه «شمس الدینی» اند.

تابستان 

همیشه دنبال پسران کوچه دویده است

و جا مانده از میوه‌های گاز زده‌ی کال

جامانده

از دستفروشی

از قیسی

از تخمه‌ی آفتابگردان در کاغذهای قیفی کتاب ریاضی.

باد

در فرفرها پیچیده 

و دشت‌های فلات مرکزی کتاب جغرافی را بی پروای تجدیدی طی کرده است.

خرداد

جا مانده از اذانِ بیگاه

که خواب صبح را کلافه می‌کند.

بیدها

گیسوانِ شیونند

رودخانه حاجی نصرالله[۳]

مرد آهنگر را پذیرفته است. 

خوابش را نیاشوبیده.

حتی مسیرش را چرخانده

تا مرد

بر بستر رود بیاساید.

مرد نه!

تجزیه شده در فَرَنجی[۴]

خواب نه!

مرگِ عریان

بوی تند لاشه 

خواب نه!

مرگِ پیچیده در دستار و پر شال.

آهک !

بوی کافور 

که از تعفن منتشر در ظهر تابستان جا مانده است.

چه آهنگری بوده است مرد

و آن تَرکشِ بی‌قواره

آن تَرکشِ بی ابعاد

چه ناشیانه

سینه را دریده است.

خرداد کم آورده است:

آهنگر

یک پاییز است در یک گور

آهنگر 

مسیر خانه را با خیال یک چای

یک سیگار

پیموده است.

ابراهیم آهک و آب را می‌ریزد 

بوی کافور و تابستان

پرده‌های در باد، رها

مهتابی بی سایه

زنانِ پُر شیونِ بر درگاه‌

دخترانِ شرم

مردانِ بی تصمیم

و کودکانی که سرک می‌کشند 

تا چهره مرد را ببینند

تا چهره مرگ را ببینند.

جاجیم

پر شده از آهنگر با اجزای متلاشی

جاجیم 

پاییز زودرس را در خرداد و در کوچه و در سقف‌های خسته چوبی دوانده است.

کوچه از

از اوراد و از نماز

بی نیاز 

رودخانه بر مسیر پیشین آرمیده است.

ابراهیم و آهنگر رفته‌اند.

کوچه شمس الدینی

تابستان پنجاه و نه را اعتبار داده است.

#آرمان_اسدی

پانویس:

[۱]  کوهی که شهر سنندج در دامنه آن قرار گرفته است.

[۲]  از محله‌های قدیمی و در حاشیه شهر سنندج.

[۳] رودخانه‌ای که در حال حاضر پوشیده شده و به موازات خیابان استاداری و پایین دست کوچه‌های شیب دار این خیابان بود.

[۴] تن‌پوشی که جنس آن محکم و مانند نمد است. بعضی مردان در منطقه اورامانات روی لباس کردی می‌پوشند.

مجله الکترونیک تخصصی شعر #چرو 

@cherouu   تلگرام 

🔴⚪️🔴

cherouu.ir   سایت 

🔴⚪️🔴

Cherouu11  اینستاگرام 

🔴⚪️🔴

#مجله_الکترونیک_چرو 

#مجله_مستقل_ادبیات

#شعر_پیشرو 

#شعر_آزاد

چرو — https://cherouu.ir/n/2410 — ۱۴ آبان ۱۴۰۵، ۱۳:۲۲

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *