علی الفتی

“دوستانِ رفته‌ام”

بذر که از یال اسب ریخته بود، 

به سمت نمناک ما مهر را می‌رویید

نماز شکسته را به مسافر منسوب می‌کرد و دعا بر زخم می‌پاشید 

از دکه‌ی اتوبان پاکتی تخیل می‌خریدیم وُ

 در جاده‌های دود فراموش می‌شدیم

بازگشت را هنگام رفتن

فراموش کرده بودیم وُ

 زن بر سجاده می‌شمرد، در عِدّه‌ی ایام 

و او کهولت بود

در پوست کشیده‌ی آهو بر چوب

 که دانش را دیده بود.

آن‌چه از ما برگشته بود

می‌دانست که ساکِ سرد، 

سایه‌ی اجساد است به مادران

و نزولاتِ در میان دشت،

سوگواریِ سوگواری است 

هنگام که قربانی با وِرد

خود را تسکین می‌داد 

خون نیز ترسیده بود و 

دخترک از دشت رنجیده 

آنجا بود 

که پر سیاوشان رشد را از سکوت می‌گرفت

به آن لحظه که پناهنده می‌ترسد و

 سوگند زاییده می‌شود

دانش است، 

زیرا گریه در پل‌های خراب التیام می‌یابد. 

اعصاب را در آغوش و از تماشا می‌گرفتیم

 نوزین سیاه آینده را می‌جویید.

#علی_الفتی

مجله الکترونیک تخصصی شعر #چرو 

@cherouu   تلگرام 

🔴⚪️🔴

cherouu.ir   سایت 

🔴⚪️🔴

Cherouu11  اینستاگرام 

🔴⚪️🔴

#مجله_الکترونیک_چرو 

#مجله_مستقل_ادبیات

#شعر_پیشرو 

#شعر_آزاد